viernes, 17 de abril de 2009

Mundo loco

El primer día, después de muchos, ya que yo antes era una chica ocupada y no podía estar viendo la tele........, que veo el programa de AR, y claro, ya sabemos que ese programa no es muy didáctico sobretodo desde que colaboran personajes como la " Arriba La Esteban" y la cuñada de Rocío Jurado, que se ha hecho la cirugía para parecerse a su cuñada, o no?

Pero lo que no logro entender es lo que hoy han visto mis preciosos ojos ( dicho sea de paso ). La Ana Rosa ha entrevistado a un niño de 9 años que es................TORERO, venga ya, no me jodas que yo a su edad un día quería ser bombero, y al otro astronauta.... o peluquera o enfermera, por cierto, esta idea fue la que más me duró y al final... bueno este es otro tema. Y a mis padres no se les ocurría mandarme al espacio para que fuera aprendiendo la profesion. El caso es que con 9 años, cómo sabe que quiere ser torero? por favor, es que no tiene padres la criatura? pués sí, sí que tiene y eso es lo peor porque sus padres están megahiperorgullosos de que el niño sea torero y que entrene no se cuantas horas al día para conseguirlo, eso sí si suspende lo castigan y no entrena, el programa de AR es en directo, no? y por la mañana y el colegio es... no le veo solidez al castigo, de todas formas ya me imagino el castigo, como no has sido bueno hoy no puedes matar toros... entonces ese día el niño con la frustración decide que puede matar cualquier otro animalito... Yo no quiero decir nada, bueno sí voy a decir, no me parece sano que un niño de 9 años se le esté entrenando para matar toros, si quiere ser torero..... en fin,.... pero por lo menos que tenga la edad suficiente como para saber en que se está metiendo.

Pues eso, mundo loco y que no vuelvo a ver la tele por la mañanas que me pongo mala!!!
Y.

miércoles, 15 de abril de 2009

POR QUÉ A MI?

Nunca os habéis preguntado… Por qué a mi? Por qué me tiene que estar pasando esto a mi? Siempre pensamos que si nosotros no somos malos, no nos tienen que pasar cosas malas, no nos lo merecemos. Qué pensamiento más infantil… Pero durante algún tiempo funciona. Hasta que chocas de frente con la realidad… Y te das cuenta que da igual lo que hagas o que no, que no eres mejor que nadie ni más especial, y que estás ahí, en el mundo, y por lo tanto te puede tocar a ti, por qué no? Da igual que sientas que es injustísimo. La vida no entiende de justicia, así que nunca esperes nada por justicia, porque no existe.
Llegado a este punto, me pregunto: la suerte se busca o se encuentra? Supongo que tienen más posibilidades de tener fortuna en la vida aquellos que se mueven por buscarla, pero influye el factor suerte? Supongo que cualquiera que considere que no tiene suerte en su vida y se ponga a contar su historia, se va a encontrar con alguien más desafortunado todavía. Pero está claro que a cada uno le afecta lo suyo, y no consuela pensar que otros están peor. Y no me parece que esta forma de actuar y de pensar sea egoísta. Lo siento mucho por la gente más desgraciada que yo, y ojalá no me pasé nunca lo que a ellos, pero no ayuda a sentirse mejor. Volvemos al inicio… por qué a mi? No hace falta que sea una gran cosa la que te hace sentirte desafortunada, más bien es la suma de pequeñas cosas la que te crea esa sensación… cuando no hay muchas cosas positivas a tu alrededor… cuando encuentras pocos motivos que te hagan sonreír… cuando ves que los intentos por mejorar no te aportan nada… cuando realmente sientes que eres la persona con menos suerte del mundo…
Esto te hace verlo todo negro y que creas que el universo se alía para hacerte la vida imposible precisamente a ti. Por eso no me extraña nada que a veces nos desesperemos con las tonterías más ínfimas. Te hace preguntarte mil veces al día por qué a mi? Cosas como tener que aparcar en lo alto de una cuesta allá en el quinto pino a primera hora de la mañana justo antes de entrar a trabajar… joba, no es suficiente mi mierda de vida que no puedo encontrar un puto sitio cerca. Recuerdo una vez que una amiga me contó que se puso a llorar un día porque no encontró sitio en la acera donde aparcaba siempre y tuvo que ir a aparcar al súper de la acera de enfrente, pues claro que sí, hay días en los que eso es una tragedia, porque lo ves todo negro y solo necesitas un sitio donde aparcar para pensar que no todo te va a salir mal… y no lo hay…. NO LO HAY!!!!! PERO POR QUÉ??? POR QUÉ ME PASA TODO A MI??? Y es así… cuando el universo se empeña en fastidiarte lo consigue. Si no fuera suficiente no encontrar sitio para aparcar una vez…. Después te vas a casa a comer, por supuesto después de haber subido la maravillosa cuesta que el destino ha querido poner en tu camino, y qué pasa? Pues que tampoco tienes sitio para aparcar!!!!! Dios!! Esto ya es algo personal en contra de ti. Aparcas en la parada del autobús, no sin cierto mosqueo, y… y… y… por si no fuera suficiente le das un golpe a la rueda contra la acera. Pero no un golpe cualquiera, un golpe acorde con las circunstancias del día. Vamos, que si fuera un tío, me pasaría 10 minutos mirando para la llanta, tapacubos en mi caso, y llorando por dentro. Pero como soy chica piensas: ahí, muy bien, qué menos!! Ya estás cabreada con el mundo. No te hace falta nada más para pensar que descaradamente van a por ti, por eso no era necesario que al volver a trabajar por la tarde hacerte aparcar en el mismo sitio, ahí justo, en lo alto de la cuesta. NO ERA NECESARIO!!!!!! POR FAVOR!!!!! Eso ya es reírse de ti!!!! POR QUÉ A MI?????
Esto son tonterías, nadie tiene más o menos suerte o se siente más o menos desgraciado por encontrar donde aparcar. Sólo digo que cuando no estás pasando por tus mejores momentos personales, este tipo de cosas tan banales hacen que se te caiga el mundo encima, y que concluyas que ni en eso vas a tener suerte en la vida.

B.

martes, 14 de abril de 2009

A HISTORIA DE XULIA I

A luz a cegaba, non podía deixar de fruncir o ceño por mor da intensa luz que entraba polos ocos da persiana, debían de ser como moi tarde as 10 da mañá dun luns de primaveira, un luns calquera de calquera primaveira, e alí estaba ela rodeada polo brazo do mesmo extrano de sempre............

Ringggggg, ringggggg!!! soa o despertador, pero xulia xa se adiantou e non a pillou por sorpresa, que gusto lle daba ser máis rápida que él, eso converterase nun reto para ela, non quería ser despertada polo son ferinte do trasto que tiña por despertador. Despertador O - Xulia 1 !!!

Pola contra Roi incomodouse e deuse a volta, liberou á súa presa do abrazo eterno, e suplicoulle que ditevese á insoportable melodía que lle estaba a romper os sesos, Xulia como sempre levantouse a apagalo despertador, que dende hai meses dormía no fondo do armario, porque ela non soportaba o seu "tic, tac" enriba da mesilla de noite, era un "tic, tac" martilleante que a irritaba ata o punto de ter que firmar un pacto de non agresión con él: ela deixaría que él seguise encendido cumprindo co cometido da vida de calquer despertador e él deixaría a ela soñar en paz.

A Roi esa cuestión lle daba igual, nunca entendeu que a Xulia lle molestase ese "tic-tac" que él apenas chegaba a escoitar, estaba sempre tan absorto cos seus comics, cos seus xogos de rol, cos seus debuxos manga......... que non se decataba do que a ela lle molestaba, nunca soubo comprender que os pequenos detalles eran os que a irritaban a ela, él nunca chegou a entendela, ela era tan especial....................

Ela sempre se erguia moi rápido, Xulia odiaba a calma de Roi, e Roi agobiabase co ritmo de Xulia, un tira e afloxa sen solución, ningún cedía, enfadabanse, era o pan de cada día, era insoportable.....anos de pelexas polo mesmo, por nada, e o problema non era un en concreto, era todo, non se poñían deacordo nin para elexir donde comer, nin donde ficar a dormir...Xulia deixou de discutir, deixouse levar.........

Licenciada en químicas, e facendo un master a uns 60 km da súa cidade natal ós seus 26 anos de idade vivía dependendo das becas que lle daban e dos traballos que facía en verán de camareira nun restaurante do seu pobo. Sempre señou con ser científica e traballar nun laboratorio, pero dende hai un par de anos deixou os seus soños a un lado e empregou a súa enerxía en loitar por un posto de traballo de profesora de instituto, ela pensaba que era o máis cerca que podería estar dun laboratorío, ainda que fose para aguantar a adolescentes ós que a química lles dese tan igual como calquer outra materia que non fose o botellón, enfadabase con só pensalo, pero había que vivir de algo e esas oposicións un túnel cunha posible saída.

Roi pola contra nunca entendeu esa pasión pola ciencia, e esa afición de Xulia por comparalo todo coas reaccións químicas, de comparar a xente con elementos químicos e á sociedade con mezclas de laboratorío; él ós seus 28 anos comezara 2 carreiras diferentes e non rematara ningunha, eso sí, de Empresariais quedabanlle 7 asignaturas, pero ganas de estudiar nunca tiña ningunhas, o seu lema era: " non preciso traballar, mentras poida vivir dos meus pais........." e eso era certo, os pais de Roi non eran pobres precisamente, tiñan 3 xoierias e vivían desafogadamente, él era fillo único............ Xulia sempre se sentíu fora de lugar coa familia do seu mozo, demasiado estirados e diplomáticos para a súa forma de vela vida, pero ainda así lles tiña cariño, eran boa xente, ainda que fosen de mundos diferentes, de extractos sociais xerarquizados, sempre habería unha barreira entre as súas familias.

Levaban xuntos algo máis de 7 anos, ela xa non sabía por qué, e él non se o plantexaba; Xulia decía que estaban nun estado de equilibrio.

(Continuará...........................)

R.

Machismo femenino

No es una utopía, ni se trata de un manifiesto feminista, ni mucho menos. Se trata de aquellas mujeres que son las culpables de que esta sociedad no consiga llegar a una verdadera igualdad entre sexos. Mujeres que con su pensamiento y actitudes inclinan la balanza de la libertad hacia los genes xy, son autodestructivas, van en contra de las demás mujeres como si fueran ave de carroña, no entienden que una mujer sea capaz de vivir una vida propia sin condicionarla a las necesidades que pudiesen tener los hombres.

Para algunas es impensable que un padre se quede en casa cuidando de los hijos o de un familiar enfermo, es la mujer la que tiene que dejar su carrera profesional de lado, sus amistades, sus aficiones,.. para poder cuidar o hacerse cargo de la familia, es que ni siquiera se lo han planteado, lo asumen como si fuera algo escrito en las estrellas. Y porqué no valorar la mejor opción y tener en cuenta las preferencias de cada miembro de la pareja, porque somos mujeres, es cierto, pero no por eso todas tenemos vocación servicial. Me parece una injusticia que te toque desarrollar unas funciones en esta sociedad simplemente porque hayas nacido hombre o mujer. Si eres mujer cuidas de tu familia en casa, si eres hombre mantienes a tu familia. Y hablo de fomentar responsabilidades compartidas, seas hombre o mujer, que esto no importe.

Y hoy por hoy esto no es posible, porque el machismo femenino nos lo impide. Ellos siguen cómodos en su pedestal y todo gracias a esta fauna que crítica, machaca y destruye a todas aquellas que no pensamos de esta manera, que queremos ser algo más que madre de..., esposa de... o hija de... No se trata de renunciar a todo esto sino simplemente ser una persona individual y única con capacidad para decidir el rumbo de nuestra vida. Es tan difícil de entender? Porque parece que eres un bicho raro si no entiendes que tienes que cuidar de tu casa y de tu marido.

Si una mujer decide ser la madre y esposa perfecta, que sea porqué ella lo ha escogido libremente y si otra decide lo contrario que nadie la juzgue ni la crtique, me gustaría que llegara el día en que ambas situaciones se vieran tan normales que nunca más se tuviera que escribir sobre las diferencias, sería bonito, solo así se conseguirá la tal ansiada igualdad.

Y por último y no menos importante, qué pasa con aquellas que su decisión empieza por no querer ni siquiera tener un marido, pues olé, por ellas, porqué para mi no es obligación ninguna tener una pareja, no es obligación ninguna casarse... pienso que hay que estar en paz con uno mismo y cada uno está en paz como le da la gana, o no?

Fuera el machismo femenino!!!!!!!!

Y.

jueves, 9 de abril de 2009

HISTORIETA



Estamos no 2009, verdade?, a veces cóstame creelo, anos e anos estudiando, lendo, informandonos, mamando do legado que nos deixan as que o tiveron máis difícil para conseguir un traballo, as que tiveron crios ó mesmo tempo que coidaban da casa, do home, do seu traballo e ó final, un día encontraste con situacións que che fan sentir que involucionamos..................

R.

martes, 7 de abril de 2009

POR QUEJARSE

Está claro que el problema tiene que estar en mi, si no, no me lo explico. Debe ser que soy una inconformista total, o como dice mi madre, una protestona empedernida… Pero no puede ser que siempre le encuentre peros a todo, que siempre dé con algo de lo que poder quejarme y no conseguir estar agusto con nada.
Vale, porque si te están tratando mal, lógico que no estés conforme, que te amargues, que te desesperes, que pienses que mereces algo más… Normal que no pares de quejarte hasta que logras que la situación cambie. Pero una vez que lo logras…. ahora por qué protestas? Ya no te gritan, ya no te exigen que des el mil por cien, que lo sepas todo, que tengas telepatía, que seas adivina, que hagas lo que se te pide y lo que no se te pide, … Conseguiste librarte de eso… QUÉ PROBLEMA TIENES AHORA????

1. Estar sola la mayor parte del tiempo. Esto seguramente para alguien puede ser positivo, pero para alguien de naturaleza quejica no. Es muy muy muuuuuuuuuy aburrido. A parte de que es imposible no rayarte con tus cosas. No consigues distraerte, porque vale, tienes que trabajar, pero a no ser que sea algo urgente, estás sola, puedes dispersarte todo lo que quieras, y que haces? Darle vueltas y vueltas a lo mismo. Esto te hace estar de malas casi constantemente.
2. Tu jefe más inmediato te saca de quicio. Mala suerte oye, ir a dar con una persona que tiene una visión totalmente contraria a la tuya en absolutamente todas las cosas que hay que tratar en común. Y qué culpa tiene de no entender nunca lo que le intentas explicar? Bueno a lo mejor contribuye, que ni siquiera te escuche la explicación, y esté inmerso en su pensamiento, que le hace preguntarte exactamente lo mismo varias veces seguidas. Tú le contestas exactamente lo mismo todas las veces, por que no hay otra contestación posible, hasta que sientes que necesitas cambiar tu respuesta si no quieres llegar al día siguiente, él con la misma pregunta y tú con la misma respuesta. Esto desespera un poquito. A veces te dan ganas de gritar BASTAAAAAAAAA, otras te dan ganas de zarandearlo y decirle: reacciona por dios, no eres un robot!!!
3. Nadie es consciente de en qué consiste tu trabajo. Tu trabajo se resume en buscar en el ordenador cualquier cosa que te manden. Pero claro, que no tienes mérito ninguno, porque el ordenador que tienes es SUPER-MEGA-MÁGICO y te da toda la información con sólo formularle la pregunta. Tú antes no has tenido que meterle toda esa información, eso ya lo hace el ordenador solito. A veces me pregunto para qué estudié cinco años… si cualquiera puede hacer este trabajo! Cualquier idiota piensa que vale para hacer este trabajo… diría yo.

Pero sigo diciendo, que el problema está en mi, siempre me quedo con lo negativo en vez de centrarme en lo positivo. Porque todo el mundo supongo que encontrará pros y contras, la diferencia está en que unos se fijan en los pros y otros en los contras… Así que, intentaré concentrarme para lograr un cambio de visión, y dejar de quejarme, que hasta yo misma me canso de escucharme.

B.

Seguidores

Datos personales