Sí, non sempre ten un cousas que dicir, quizáis é unha boa opción estar calado se ves que non tes nada bo que soltar pola boquiña, uns intentamos conternos máis e outros botan por fora sempre!!
Nunca fun precisamente unha rapaza calada, posto que os meus castigos no coelxo dende pequecha sempre foron por estar a falar, que se lle vai facer, 1 hora seguida calada é moi duro ata para alguén coma mín, que presume de intertar autocontrolarse!!
Hoxe esto vai a modo de confesión, de abrir un pouco a portiña detrás da que me escondo, para que quen me lea saiba, qué é o que ocorre por dentro da miña cabeciña ás veces, últimamente non estaba nada iluminada por dona imaxinación e non sabía que podía escribir, por eso decidín non publicar nada, hoxe confeso que tampouco tiña nada que contar, pero sen embargo invadíame un sentimento de culpabilidade,que me dicía que estaba a ser pouco comprometida cunha proposta que ademáis saiu de mín, este blog, e non pode ser, cando emprezo algo gústame rematalo,ainda que debo confesar que non sempre o consigo.
O que sí que debo confesar e que me encanta ler o que escreben os demáis,entre eles admiro a manuel, él sempre ten un as gardado na manga, é increible a súa imaxinación, a súa creatividade e o seu sentido da inventiva e do humor, a envexa neste caso é da boa, espero que nunca deixe de escribir, porque a pouca xente se vos da ben, e dende logo sempre consegue amenizar o ratiño do día no que me paro a ler o que escrebe!!
A veces peco de botar a lengua a pacer,e confeso que me senta fatal o resultado, quizáis por eso non o fago a miúdo, seguro que máis de unha me entende, e a pesar de que unha das miñas amigas lunáticas dí que ela co paso dos anos cada vez cala máis e consinte máis porque non merece a pena discutir, eu non sei para que lado da balanza me inclino máis, e a pesar de que nunca fun de decir todo o que penso,tampouco son capaz de deixar un tema a medias cando sei que teño a razón, ahí si que non me calo!
Creo q é mellor que remate,xa está ben de confesións!!!
R.
jueves, 28 de mayo de 2009
jueves, 14 de mayo de 2009
ODIO...
Odio que vengan, me pregunten algo, me hagan buscarlo y no esperen a que yo les de la respuesta. Si no quieres saberlo no preguntes y no me molestes. Y si quieres saberlo esperas a que lo encuentre, dame un minuto por lo menos.
Odio que me pidan mi opinión para que cuando te la de, hagas justo lo contrario de lo que yo acabo de decir. Para eso no me digas nada y haz lo que tenías pensado. O si lo que querías era que te confirmara lo que ya pensabas me avisas antes y nos dejamos de tonterías.
Odio repetir la misma cosa mil veces. Si es que no me entiendes o no me explico bien no me importa repetírtelo las veces que quieras, pero si es porque cuando te hablo no me haces ni puñetero caso, después no vengas preguntando otra vez lo mismo, porque me mosqueo.
Odio que me interrumpas cuando estoy teniendo una conversación telefónica con alguien. Es cierto, te interesa lo que estoy hablando porque te afecta, pero deja que hable y que acabe y después me preguntas y te cuento todo. Pero mientras no molestes.
Odio que no te enteres de nada pero pienses que lo controlas todo y así lo hagas todo mal. Después tengo que ir yo detrás a dar explicaciones de lo inexplicable. Me supone un esfuerzo extra.
Odio que te pases todas las limitaciones por el forro simplemente porque no alcances a entender las consecuencias que pueden tener. No escuches a nadie. Haz siempre lo que a ti te de la gana que así te va a ir muy bien.
Odió tu falta de planificación. Lo lógico es llevar un mes más o menos de anticipación, pero nosotros planificamos según van surgiendo las cosas. Así vamos embalados hacia el éxito! Uf!
Odio que vengas y te pongas a ordenarme mis bolis… Son mioooooooos, y los estoy usandooooooooooooooooooooo!!!!!!!!!!! Odio que abras un cajón para coger algo y lo dejes abierto. Da calambre cerrarlo? Yo lo he probado y de momento no tuve ninguna mala experiencia, en serio. Odio que cojas las llamadas de otros, si contesto y me preguntan por otra persona, es otra persona, no eres tú, no quieren hablar contigo, asúmelo!!! Otra vez te llamaran a ti, pero esta vez no! Lo siento mucho! Y así podría seguir… odio… odio.. odio… odio un millón de cosas tuyas… pero como no te lo puedo decir… lo escribo aquí.
B.
Odio que me pidan mi opinión para que cuando te la de, hagas justo lo contrario de lo que yo acabo de decir. Para eso no me digas nada y haz lo que tenías pensado. O si lo que querías era que te confirmara lo que ya pensabas me avisas antes y nos dejamos de tonterías.
Odio repetir la misma cosa mil veces. Si es que no me entiendes o no me explico bien no me importa repetírtelo las veces que quieras, pero si es porque cuando te hablo no me haces ni puñetero caso, después no vengas preguntando otra vez lo mismo, porque me mosqueo.
Odio que me interrumpas cuando estoy teniendo una conversación telefónica con alguien. Es cierto, te interesa lo que estoy hablando porque te afecta, pero deja que hable y que acabe y después me preguntas y te cuento todo. Pero mientras no molestes.
Odio que no te enteres de nada pero pienses que lo controlas todo y así lo hagas todo mal. Después tengo que ir yo detrás a dar explicaciones de lo inexplicable. Me supone un esfuerzo extra.
Odio que te pases todas las limitaciones por el forro simplemente porque no alcances a entender las consecuencias que pueden tener. No escuches a nadie. Haz siempre lo que a ti te de la gana que así te va a ir muy bien.
Odió tu falta de planificación. Lo lógico es llevar un mes más o menos de anticipación, pero nosotros planificamos según van surgiendo las cosas. Así vamos embalados hacia el éxito! Uf!
Odio que vengas y te pongas a ordenarme mis bolis… Son mioooooooos, y los estoy usandooooooooooooooooooooo!!!!!!!!!!! Odio que abras un cajón para coger algo y lo dejes abierto. Da calambre cerrarlo? Yo lo he probado y de momento no tuve ninguna mala experiencia, en serio. Odio que cojas las llamadas de otros, si contesto y me preguntan por otra persona, es otra persona, no eres tú, no quieren hablar contigo, asúmelo!!! Otra vez te llamaran a ti, pero esta vez no! Lo siento mucho! Y así podría seguir… odio… odio.. odio… odio un millón de cosas tuyas… pero como no te lo puedo decir… lo escribo aquí.
B.
lunes, 11 de mayo de 2009
Curioso caso de Justicia
Este sábado prometía ser aburrido, qué vas a esperar 8 horas escuchando a un catedrático de derecho, alguién que había sido director general de justicia, un rollazo de temas legales, insoportable. El tema era hablar sobre el derecho de familia: matrimonio, divorcio y protección de menores, todo desde un ámbito legal, se entiende.
Según avanzaba el día y el sufrido hombre intentaba que los psicólogos nos interesásemos por esos temas en vez de jugar haber quién hacía más cuadrados...... se produjo un tema que atrajo toda mi atención: El Derecho De Posesión; serás el propietario de algo siempre que lo tengas independientemente de quién sea el dueño. Igual que un niño que coge una pelota que no es suya y cuando se la vas a reclamar te dice: Es mía porque ahora la tengo yo. Es igualito. No es ninguna tontería parece ser que las leyes en España le dan prioridad a aquel que hace uso de las cosas... Curioso.
Para explicarlo, nos puso un ejemplo que pasaba en la Galicia Rural, es el caso de una familia que se iba a las Américas a trabajar y le pedía la vecino que cuidara de su propiedad. El buen vecino entendía cuidar sus tierras y su casa de una manera muy peculiar.......... haciendo y deshaciendo como le dada la gana. Y así pasaban años y años, y el buen vecino se iba metiendo en la casa del vecino y sacando todo el provecho de sus tierras. Un buen día aparece el propietario y se encuentra a toda la familia del vecino en su cocina.... cenando!!! después de una ardúa discusión el vecino no se va de sus propiedades, no le queda más remedio que denunciarlo y el juez le dice: El que se fue a Sevilla perdió su silla. Increíble pero cierto, si llevas 20 años usando una propiedad la justicia entiende que es tuya porque al propietario no le sirve para nada.
Es justo? Yo tengo mis reservas aunque en el fondo tenga su lógica. A mi me llamó mucho la atención, ahora entiendo porqué los Okupas son tan temidos...........
Por último y en otro orden de cosas, si teneís pensado casaros........ régimen económico de Separación de Bienes!!!
Según avanzaba el día y el sufrido hombre intentaba que los psicólogos nos interesásemos por esos temas en vez de jugar haber quién hacía más cuadrados...... se produjo un tema que atrajo toda mi atención: El Derecho De Posesión; serás el propietario de algo siempre que lo tengas independientemente de quién sea el dueño. Igual que un niño que coge una pelota que no es suya y cuando se la vas a reclamar te dice: Es mía porque ahora la tengo yo. Es igualito. No es ninguna tontería parece ser que las leyes en España le dan prioridad a aquel que hace uso de las cosas... Curioso.
Para explicarlo, nos puso un ejemplo que pasaba en la Galicia Rural, es el caso de una familia que se iba a las Américas a trabajar y le pedía la vecino que cuidara de su propiedad. El buen vecino entendía cuidar sus tierras y su casa de una manera muy peculiar.......... haciendo y deshaciendo como le dada la gana. Y así pasaban años y años, y el buen vecino se iba metiendo en la casa del vecino y sacando todo el provecho de sus tierras. Un buen día aparece el propietario y se encuentra a toda la familia del vecino en su cocina.... cenando!!! después de una ardúa discusión el vecino no se va de sus propiedades, no le queda más remedio que denunciarlo y el juez le dice: El que se fue a Sevilla perdió su silla. Increíble pero cierto, si llevas 20 años usando una propiedad la justicia entiende que es tuya porque al propietario no le sirve para nada.
Es justo? Yo tengo mis reservas aunque en el fondo tenga su lógica. A mi me llamó mucho la atención, ahora entiendo porqué los Okupas son tan temidos...........
Por último y en otro orden de cosas, si teneís pensado casaros........ régimen económico de Separación de Bienes!!!
Y.
miércoles, 29 de abril de 2009
A HISTORIA DE XULIA II ( QUÍMICA )
Azul, dependendo do espesor que teña o volúmen de auga, vémola azul, pero é incolora, transparente, azuis son os ollos de Xulia, e transparente é ela, sempre lle gustou pensar que se ela fose un composto químico ela sería a auga, o disolvente universal, imprescindible para a vida.
Así como a auga, a Xulia podémola encontrar en varios estados, según a temperatura do ambiente: sólida e xélida ante as situacións máis controvertidas e difíciles, capaz de deixar xelado a calquera que intente pasarlle por riba, sempre foi capaz de quitar o seu carácter con calquer persoa que non fose Roi, nunca consigueu chegar a ese estado con él, como moito conseguiu evaporarse e mezclarse co aire, ser invisible coma a auga en estado gaseoso, adaparse ó espacio do recipiente que a contiña, así de moldeable se comportaba con él, adaptandose a él..........pero o estado no que normalmente se encontraba ela era en estado líquido, escurridiza, capaz de apagar calquer lume, pero que cando alcanza determinada temperatura podía queimar, lixeira, tanxible pero dificil de controlar.
Roi é como o ácedo sulfúrico, cando se mezcla coa auga nun primeiro momento reacciona como un ácedo forte, de forma violenta, facendo que se desprenda calor............unha vez na auga e despois dese primeiro contacto a reacción é máis débil...............así é a súa relación, como unha reacción química que vai variando según os componetes, as condicións, o momento, as cantidades de un e do outro................a súa relación é pura química.
Así como a auga, a Xulia podémola encontrar en varios estados, según a temperatura do ambiente: sólida e xélida ante as situacións máis controvertidas e difíciles, capaz de deixar xelado a calquera que intente pasarlle por riba, sempre foi capaz de quitar o seu carácter con calquer persoa que non fose Roi, nunca consigueu chegar a ese estado con él, como moito conseguiu evaporarse e mezclarse co aire, ser invisible coma a auga en estado gaseoso, adaparse ó espacio do recipiente que a contiña, así de moldeable se comportaba con él, adaptandose a él..........pero o estado no que normalmente se encontraba ela era en estado líquido, escurridiza, capaz de apagar calquer lume, pero que cando alcanza determinada temperatura podía queimar, lixeira, tanxible pero dificil de controlar.
Roi é como o ácedo sulfúrico, cando se mezcla coa auga nun primeiro momento reacciona como un ácedo forte, de forma violenta, facendo que se desprenda calor............unha vez na auga e despois dese primeiro contacto a reacción é máis débil...............así é a súa relación, como unha reacción química que vai variando según os componetes, as condicións, o momento, as cantidades de un e do outro................a súa relación é pura química.
QUE NO SOMOS TONTOS
Por qué algunos programas de radio y televisión se piensan que somos tontos? Acaso se creen que andamos tan empanados como para no darnos cuenta de que absolutamente todo está preparado y que contratan a actores para hacer el paripé? Podría citar un montón de programas:
El diario de Patricia, bueno ahora no sé como se llama, cambió tantas veces de nombre... Ni siquiera sé si lo siguen emitiendo. A parte de que la mayoría son malísimos actores, cuentan cosas que no se cree nadie. Quién va a la tele a contar que le ha puesto los cuernos a su novia y a pedirle que lo perdone?? O es actor o es tan subnormal de pensar que le va a perdonar después de contarle a toda España el por qué no entraba por las puertas. O una madre que va para echar a su hijo de casa. De verdad necesita ir a un plató de televisión para decírselo? Qué pasa? que encima de echarlo quiere dejarlo en ridículo no? Venga por favor!
Otro caso: Mujeres y Hombres y Viceversa. Qué casualidad que todos sean guapos y estén buenísimos todos, tanto chicas como chicos. Y aparentemente ninguno tiene problemas para relacionarse. De verdad pretenden que nos creamos que van al programa porque tienen dificultades para encontrar pareja? Además que casualidad que siempre hay lío. Que si te vi liándote con uno, que si ésta va hablando mal de ti, que si a éste le gusta la otra que no es la que le toca,… Oye, y siempre se destapa el rollo justo cuando se está grabando el programa, que no pueden discutirlo antes o después, claro.
Ahora le toca a la radio, concretamente a Andá Ya y a las pruebas de novios. Alguien no ha oído hablar de las famositas pruebas de novios? Pues deben hacérselas justo al 1% que no tienen ni idea de que existen, porque siempre caen. Por si alguien no sabe de que se trata lo explico brevemente: tu novia encarga a una tía que llame a su novio y que le proponga enrollarse con ella para ver si cae. O la tía no sabe como cortar con su novio, o es tonta perdida. Además que la que intenta ligárselo siempre se describe como cachondísima y desinhibidísima, a ver, si eso fuera real, no le haría falta llamarte por teléfono. Además si no te conoce cómo consiguió tu móvil? Se lo pidió a un amigo vale. Y un amigo tuyo va una tía que está buenísima y le pide tu teléfono y el no te cuenta nada. Ya sabemos lo contenidos que suelen ser los chicos ante cualquier cosa con una tía buena…
Vamos, que no estoy descubriendo nada que no supierais ya. Pero es que hoy por la mañana escuché una de estas “maravillosas pruebas”, en la que después de 16 años de matrimonio gracias a ella se van a ir a la mierda porque resulta que él le tenía echado el ojo a una morena del supermercado. Hay que ser tontos…. O ACTORES!!!!!
B.
El diario de Patricia, bueno ahora no sé como se llama, cambió tantas veces de nombre... Ni siquiera sé si lo siguen emitiendo. A parte de que la mayoría son malísimos actores, cuentan cosas que no se cree nadie. Quién va a la tele a contar que le ha puesto los cuernos a su novia y a pedirle que lo perdone?? O es actor o es tan subnormal de pensar que le va a perdonar después de contarle a toda España el por qué no entraba por las puertas. O una madre que va para echar a su hijo de casa. De verdad necesita ir a un plató de televisión para decírselo? Qué pasa? que encima de echarlo quiere dejarlo en ridículo no? Venga por favor!
Otro caso: Mujeres y Hombres y Viceversa. Qué casualidad que todos sean guapos y estén buenísimos todos, tanto chicas como chicos. Y aparentemente ninguno tiene problemas para relacionarse. De verdad pretenden que nos creamos que van al programa porque tienen dificultades para encontrar pareja? Además que casualidad que siempre hay lío. Que si te vi liándote con uno, que si ésta va hablando mal de ti, que si a éste le gusta la otra que no es la que le toca,… Oye, y siempre se destapa el rollo justo cuando se está grabando el programa, que no pueden discutirlo antes o después, claro.
Ahora le toca a la radio, concretamente a Andá Ya y a las pruebas de novios. Alguien no ha oído hablar de las famositas pruebas de novios? Pues deben hacérselas justo al 1% que no tienen ni idea de que existen, porque siempre caen. Por si alguien no sabe de que se trata lo explico brevemente: tu novia encarga a una tía que llame a su novio y que le proponga enrollarse con ella para ver si cae. O la tía no sabe como cortar con su novio, o es tonta perdida. Además que la que intenta ligárselo siempre se describe como cachondísima y desinhibidísima, a ver, si eso fuera real, no le haría falta llamarte por teléfono. Además si no te conoce cómo consiguió tu móvil? Se lo pidió a un amigo vale. Y un amigo tuyo va una tía que está buenísima y le pide tu teléfono y el no te cuenta nada. Ya sabemos lo contenidos que suelen ser los chicos ante cualquier cosa con una tía buena…
Vamos, que no estoy descubriendo nada que no supierais ya. Pero es que hoy por la mañana escuché una de estas “maravillosas pruebas”, en la que después de 16 años de matrimonio gracias a ella se van a ir a la mierda porque resulta que él le tenía echado el ojo a una morena del supermercado. Hay que ser tontos…. O ACTORES!!!!!
B.
lunes, 27 de abril de 2009
Escrito en la estrellas
Desde hace mucho tiempo estoy en total desacuerdo con aquellas personas que creen que el destino le viene impuesto desde el más allá, desde el más allá de la estupidez, digo yo. Porqué si es verdad que no se puede hacer nada por cambiar tu destino porqué narices nos empeñamos en intentar ser felices, acaso somos todos unos gilipollas integrales que no queremos aceptar nuestro destino? si total, si el más allá dice que vas a ser un puto pringado toda tu vida, no te esfuerces... Y porqué sufrimos entonces, cuando las cosas nos salen al revés de cómo las hemos planeado, no es culpa nuestra es la maldita estrella que tiene escrito nuestro destino. Si esto es cierto, efectivamante somos unos imbéciles porqué no tendríamos qué sufrir nunca por nada, ni intentar nunca cambiar, solo dejar que nuestro destino se cumpla. Buena idea, así no tendríamos porqué pensar, no tendríamos que esforzarnos por conseguir nada, tendremos lo que nuestro destino quiera que tengamos...
Pero yo sigo diciendo que las estrellas quedan muy lejos de dónde yo estoy y a mi lo que ponga en mi destino me da igual, no me gusta recibir órdenes, yo creo en qué las personas tenemos la capacidad de cambiar nuestro destino, y que en realidad el destino lo vamos escribiendo nosotros mismos y no las estrellas ni el más allá ni nada que se le parezca.
Ahora yo solo quiero encontrar dónde está escrito mi destino y conseguir el boli para poder rediseñarlo, pero............ Puedo cambiar mi final?
Y.
Pero yo sigo diciendo que las estrellas quedan muy lejos de dónde yo estoy y a mi lo que ponga en mi destino me da igual, no me gusta recibir órdenes, yo creo en qué las personas tenemos la capacidad de cambiar nuestro destino, y que en realidad el destino lo vamos escribiendo nosotros mismos y no las estrellas ni el más allá ni nada que se le parezca.
Ahora yo solo quiero encontrar dónde está escrito mi destino y conseguir el boli para poder rediseñarlo, pero............ Puedo cambiar mi final?
Y.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
