Por qué algunos programas de radio y televisión se piensan que somos tontos? Acaso se creen que andamos tan empanados como para no darnos cuenta de que absolutamente todo está preparado y que contratan a actores para hacer el paripé? Podría citar un montón de programas:
El diario de Patricia, bueno ahora no sé como se llama, cambió tantas veces de nombre... Ni siquiera sé si lo siguen emitiendo. A parte de que la mayoría son malísimos actores, cuentan cosas que no se cree nadie. Quién va a la tele a contar que le ha puesto los cuernos a su novia y a pedirle que lo perdone?? O es actor o es tan subnormal de pensar que le va a perdonar después de contarle a toda España el por qué no entraba por las puertas. O una madre que va para echar a su hijo de casa. De verdad necesita ir a un plató de televisión para decírselo? Qué pasa? que encima de echarlo quiere dejarlo en ridículo no? Venga por favor!
Otro caso: Mujeres y Hombres y Viceversa. Qué casualidad que todos sean guapos y estén buenísimos todos, tanto chicas como chicos. Y aparentemente ninguno tiene problemas para relacionarse. De verdad pretenden que nos creamos que van al programa porque tienen dificultades para encontrar pareja? Además que casualidad que siempre hay lío. Que si te vi liándote con uno, que si ésta va hablando mal de ti, que si a éste le gusta la otra que no es la que le toca,… Oye, y siempre se destapa el rollo justo cuando se está grabando el programa, que no pueden discutirlo antes o después, claro.
Ahora le toca a la radio, concretamente a Andá Ya y a las pruebas de novios. Alguien no ha oído hablar de las famositas pruebas de novios? Pues deben hacérselas justo al 1% que no tienen ni idea de que existen, porque siempre caen. Por si alguien no sabe de que se trata lo explico brevemente: tu novia encarga a una tía que llame a su novio y que le proponga enrollarse con ella para ver si cae. O la tía no sabe como cortar con su novio, o es tonta perdida. Además que la que intenta ligárselo siempre se describe como cachondísima y desinhibidísima, a ver, si eso fuera real, no le haría falta llamarte por teléfono. Además si no te conoce cómo consiguió tu móvil? Se lo pidió a un amigo vale. Y un amigo tuyo va una tía que está buenísima y le pide tu teléfono y el no te cuenta nada. Ya sabemos lo contenidos que suelen ser los chicos ante cualquier cosa con una tía buena…
Vamos, que no estoy descubriendo nada que no supierais ya. Pero es que hoy por la mañana escuché una de estas “maravillosas pruebas”, en la que después de 16 años de matrimonio gracias a ella se van a ir a la mierda porque resulta que él le tenía echado el ojo a una morena del supermercado. Hay que ser tontos…. O ACTORES!!!!!
B.
miércoles, 29 de abril de 2009
lunes, 27 de abril de 2009
Escrito en la estrellas
Desde hace mucho tiempo estoy en total desacuerdo con aquellas personas que creen que el destino le viene impuesto desde el más allá, desde el más allá de la estupidez, digo yo. Porqué si es verdad que no se puede hacer nada por cambiar tu destino porqué narices nos empeñamos en intentar ser felices, acaso somos todos unos gilipollas integrales que no queremos aceptar nuestro destino? si total, si el más allá dice que vas a ser un puto pringado toda tu vida, no te esfuerces... Y porqué sufrimos entonces, cuando las cosas nos salen al revés de cómo las hemos planeado, no es culpa nuestra es la maldita estrella que tiene escrito nuestro destino. Si esto es cierto, efectivamante somos unos imbéciles porqué no tendríamos qué sufrir nunca por nada, ni intentar nunca cambiar, solo dejar que nuestro destino se cumpla. Buena idea, así no tendríamos porqué pensar, no tendríamos que esforzarnos por conseguir nada, tendremos lo que nuestro destino quiera que tengamos...
Pero yo sigo diciendo que las estrellas quedan muy lejos de dónde yo estoy y a mi lo que ponga en mi destino me da igual, no me gusta recibir órdenes, yo creo en qué las personas tenemos la capacidad de cambiar nuestro destino, y que en realidad el destino lo vamos escribiendo nosotros mismos y no las estrellas ni el más allá ni nada que se le parezca.
Ahora yo solo quiero encontrar dónde está escrito mi destino y conseguir el boli para poder rediseñarlo, pero............ Puedo cambiar mi final?
Y.
Pero yo sigo diciendo que las estrellas quedan muy lejos de dónde yo estoy y a mi lo que ponga en mi destino me da igual, no me gusta recibir órdenes, yo creo en qué las personas tenemos la capacidad de cambiar nuestro destino, y que en realidad el destino lo vamos escribiendo nosotros mismos y no las estrellas ni el más allá ni nada que se le parezca.
Ahora yo solo quiero encontrar dónde está escrito mi destino y conseguir el boli para poder rediseñarlo, pero............ Puedo cambiar mi final?
Y.
martes, 21 de abril de 2009
NON TODO É AMOR
Teño que recoñecer que sempre fun unha romántica de pés a cabeza, máis ben de pés, porque se tivese un pouco de cabeza………….. en fin, o tema é o seguinte: están disminuindo o número de divorcios estes últimos meses e todos pensaredes: que ben!!! está triunfando o amor, todo é de cor rosa, as flores florecen máis que nunca, soa música por todos lados…………..; pois non!!!! O que está a ocurrir é que a crise afecta ós divorcios, non hai cartos nin para poder deixar á persoa que che está consumindo á paciencia, sí ledes ben, según as últimas enquisas feitas a parellas en crise vese que se están a divorciar menos porque apenas hai cartos para vivir xuntos e compartir gastos, como para botarse ó mundo un só, a velas vir, e claro as respostas eran:
“ non nos separamos porque a economía non nos da para poder facelo, senon xa non estábamos xuntos……….” E sobre todo as enquisas poñían de manifiesto que os barrios de maior nivel adquisitivo é donde máis divorcios se producen……..qué significará eso: que a menos cartos máis amor? Deixademe que discrepe….
Dende logo, eu despois desto puxenme a pensar e cheguei á unha conclusión atrevida: que a igrexa está detrás desta crise, sí, por qué non? Igual con tanto divorcio estaban a perder adeptos porque xa non se estaba a manter eso de “ xuntos ata que a morte os separe” senon que se está a levar máis o de “ xuntos ata que a hipoteca se pague” e claro, eso é menos romántico e ademáis xa non se mantiña en pé o de: “ o que Deus uniu que non o separe o home” porque visto o visto nin Deus mesmo os vai dar separado, ¿e se o clero provocou esta situación dende que se puxo en funcionamento o divorcio express, e quixo rematar coa situación en detridencia do fomento dunha convivencia tormentosa e por obriga entre dúas persoas que non se aguantan, e que non se queren ver nin en pintura, porque non poden pagar o nicho que compraron cando ainda sentían bolboretas no estómago, porque o seu sí que iba a durar toda a vida, pero un día esas bolboretas tornaron vermes e pudríuse a historía!!
Esto sí que é romanticismo e non o de antes, seguro que algúns ata se volven a namorar, porque o roce fai o cariño………e dous sueldos a final de mes dan pa pagar máis facturas!!!
R.
“ non nos separamos porque a economía non nos da para poder facelo, senon xa non estábamos xuntos……….” E sobre todo as enquisas poñían de manifiesto que os barrios de maior nivel adquisitivo é donde máis divorcios se producen……..qué significará eso: que a menos cartos máis amor? Deixademe que discrepe….
Dende logo, eu despois desto puxenme a pensar e cheguei á unha conclusión atrevida: que a igrexa está detrás desta crise, sí, por qué non? Igual con tanto divorcio estaban a perder adeptos porque xa non se estaba a manter eso de “ xuntos ata que a morte os separe” senon que se está a levar máis o de “ xuntos ata que a hipoteca se pague” e claro, eso é menos romántico e ademáis xa non se mantiña en pé o de: “ o que Deus uniu que non o separe o home” porque visto o visto nin Deus mesmo os vai dar separado, ¿e se o clero provocou esta situación dende que se puxo en funcionamento o divorcio express, e quixo rematar coa situación en detridencia do fomento dunha convivencia tormentosa e por obriga entre dúas persoas que non se aguantan, e que non se queren ver nin en pintura, porque non poden pagar o nicho que compraron cando ainda sentían bolboretas no estómago, porque o seu sí que iba a durar toda a vida, pero un día esas bolboretas tornaron vermes e pudríuse a historía!!
Esto sí que é romanticismo e non o de antes, seguro que algúns ata se volven a namorar, porque o roce fai o cariño………e dous sueldos a final de mes dan pa pagar máis facturas!!!
R.
viernes, 17 de abril de 2009
Mundo loco
El primer día, después de muchos, ya que yo antes era una chica ocupada y no podía estar viendo la tele........, que veo el programa de AR, y claro, ya sabemos que ese programa no es muy didáctico sobretodo desde que colaboran personajes como la " Arriba La Esteban" y la cuñada de Rocío Jurado, que se ha hecho la cirugía para parecerse a su cuñada, o no?
Pero lo que no logro entender es lo que hoy han visto mis preciosos ojos ( dicho sea de paso ). La Ana Rosa ha entrevistado a un niño de 9 años que es................TORERO, venga ya, no me jodas que yo a su edad un día quería ser bombero, y al otro astronauta.... o peluquera o enfermera, por cierto, esta idea fue la que más me duró y al final... bueno este es otro tema. Y a mis padres no se les ocurría mandarme al espacio para que fuera aprendiendo la profesion. El caso es que con 9 años, cómo sabe que quiere ser torero? por favor, es que no tiene padres la criatura? pués sí, sí que tiene y eso es lo peor porque sus padres están megahiperorgullosos de que el niño sea torero y que entrene no se cuantas horas al día para conseguirlo, eso sí si suspende lo castigan y no entrena, el programa de AR es en directo, no? y por la mañana y el colegio es... no le veo solidez al castigo, de todas formas ya me imagino el castigo, como no has sido bueno hoy no puedes matar toros... entonces ese día el niño con la frustración decide que puede matar cualquier otro animalito... Yo no quiero decir nada, bueno sí voy a decir, no me parece sano que un niño de 9 años se le esté entrenando para matar toros, si quiere ser torero..... en fin,.... pero por lo menos que tenga la edad suficiente como para saber en que se está metiendo.
Pues eso, mundo loco y que no vuelvo a ver la tele por la mañanas que me pongo mala!!!
Pero lo que no logro entender es lo que hoy han visto mis preciosos ojos ( dicho sea de paso ). La Ana Rosa ha entrevistado a un niño de 9 años que es................TORERO, venga ya, no me jodas que yo a su edad un día quería ser bombero, y al otro astronauta.... o peluquera o enfermera, por cierto, esta idea fue la que más me duró y al final... bueno este es otro tema. Y a mis padres no se les ocurría mandarme al espacio para que fuera aprendiendo la profesion. El caso es que con 9 años, cómo sabe que quiere ser torero? por favor, es que no tiene padres la criatura? pués sí, sí que tiene y eso es lo peor porque sus padres están megahiperorgullosos de que el niño sea torero y que entrene no se cuantas horas al día para conseguirlo, eso sí si suspende lo castigan y no entrena, el programa de AR es en directo, no? y por la mañana y el colegio es... no le veo solidez al castigo, de todas formas ya me imagino el castigo, como no has sido bueno hoy no puedes matar toros... entonces ese día el niño con la frustración decide que puede matar cualquier otro animalito... Yo no quiero decir nada, bueno sí voy a decir, no me parece sano que un niño de 9 años se le esté entrenando para matar toros, si quiere ser torero..... en fin,.... pero por lo menos que tenga la edad suficiente como para saber en que se está metiendo.
Pues eso, mundo loco y que no vuelvo a ver la tele por la mañanas que me pongo mala!!!
Y.
miércoles, 15 de abril de 2009
POR QUÉ A MI?
Nunca os habéis preguntado… Por qué a mi? Por qué me tiene que estar pasando esto a mi? Siempre pensamos que si nosotros no somos malos, no nos tienen que pasar cosas malas, no nos lo merecemos. Qué pensamiento más infantil… Pero durante algún tiempo funciona. Hasta que chocas de frente con la realidad… Y te das cuenta que da igual lo que hagas o que no, que no eres mejor que nadie ni más especial, y que estás ahí, en el mundo, y por lo tanto te puede tocar a ti, por qué no? Da igual que sientas que es injustísimo. La vida no entiende de justicia, así que nunca esperes nada por justicia, porque no existe.
Llegado a este punto, me pregunto: la suerte se busca o se encuentra? Supongo que tienen más posibilidades de tener fortuna en la vida aquellos que se mueven por buscarla, pero influye el factor suerte? Supongo que cualquiera que considere que no tiene suerte en su vida y se ponga a contar su historia, se va a encontrar con alguien más desafortunado todavía. Pero está claro que a cada uno le afecta lo suyo, y no consuela pensar que otros están peor. Y no me parece que esta forma de actuar y de pensar sea egoísta. Lo siento mucho por la gente más desgraciada que yo, y ojalá no me pasé nunca lo que a ellos, pero no ayuda a sentirse mejor. Volvemos al inicio… por qué a mi? No hace falta que sea una gran cosa la que te hace sentirte desafortunada, más bien es la suma de pequeñas cosas la que te crea esa sensación… cuando no hay muchas cosas positivas a tu alrededor… cuando encuentras pocos motivos que te hagan sonreír… cuando ves que los intentos por mejorar no te aportan nada… cuando realmente sientes que eres la persona con menos suerte del mundo…
Esto te hace verlo todo negro y que creas que el universo se alía para hacerte la vida imposible precisamente a ti. Por eso no me extraña nada que a veces nos desesperemos con las tonterías más ínfimas. Te hace preguntarte mil veces al día por qué a mi? Cosas como tener que aparcar en lo alto de una cuesta allá en el quinto pino a primera hora de la mañana justo antes de entrar a trabajar… joba, no es suficiente mi mierda de vida que no puedo encontrar un puto sitio cerca. Recuerdo una vez que una amiga me contó que se puso a llorar un día porque no encontró sitio en la acera donde aparcaba siempre y tuvo que ir a aparcar al súper de la acera de enfrente, pues claro que sí, hay días en los que eso es una tragedia, porque lo ves todo negro y solo necesitas un sitio donde aparcar para pensar que no todo te va a salir mal… y no lo hay…. NO LO HAY!!!!! PERO POR QUÉ??? POR QUÉ ME PASA TODO A MI??? Y es así… cuando el universo se empeña en fastidiarte lo consigue. Si no fuera suficiente no encontrar sitio para aparcar una vez…. Después te vas a casa a comer, por supuesto después de haber subido la maravillosa cuesta que el destino ha querido poner en tu camino, y qué pasa? Pues que tampoco tienes sitio para aparcar!!!!! Dios!! Esto ya es algo personal en contra de ti. Aparcas en la parada del autobús, no sin cierto mosqueo, y… y… y… por si no fuera suficiente le das un golpe a la rueda contra la acera. Pero no un golpe cualquiera, un golpe acorde con las circunstancias del día. Vamos, que si fuera un tío, me pasaría 10 minutos mirando para la llanta, tapacubos en mi caso, y llorando por dentro. Pero como soy chica piensas: ahí, muy bien, qué menos!! Ya estás cabreada con el mundo. No te hace falta nada más para pensar que descaradamente van a por ti, por eso no era necesario que al volver a trabajar por la tarde hacerte aparcar en el mismo sitio, ahí justo, en lo alto de la cuesta. NO ERA NECESARIO!!!!!! POR FAVOR!!!!! Eso ya es reírse de ti!!!! POR QUÉ A MI?????
Esto son tonterías, nadie tiene más o menos suerte o se siente más o menos desgraciado por encontrar donde aparcar. Sólo digo que cuando no estás pasando por tus mejores momentos personales, este tipo de cosas tan banales hacen que se te caiga el mundo encima, y que concluyas que ni en eso vas a tener suerte en la vida.
B.
Llegado a este punto, me pregunto: la suerte se busca o se encuentra? Supongo que tienen más posibilidades de tener fortuna en la vida aquellos que se mueven por buscarla, pero influye el factor suerte? Supongo que cualquiera que considere que no tiene suerte en su vida y se ponga a contar su historia, se va a encontrar con alguien más desafortunado todavía. Pero está claro que a cada uno le afecta lo suyo, y no consuela pensar que otros están peor. Y no me parece que esta forma de actuar y de pensar sea egoísta. Lo siento mucho por la gente más desgraciada que yo, y ojalá no me pasé nunca lo que a ellos, pero no ayuda a sentirse mejor. Volvemos al inicio… por qué a mi? No hace falta que sea una gran cosa la que te hace sentirte desafortunada, más bien es la suma de pequeñas cosas la que te crea esa sensación… cuando no hay muchas cosas positivas a tu alrededor… cuando encuentras pocos motivos que te hagan sonreír… cuando ves que los intentos por mejorar no te aportan nada… cuando realmente sientes que eres la persona con menos suerte del mundo…
Esto te hace verlo todo negro y que creas que el universo se alía para hacerte la vida imposible precisamente a ti. Por eso no me extraña nada que a veces nos desesperemos con las tonterías más ínfimas. Te hace preguntarte mil veces al día por qué a mi? Cosas como tener que aparcar en lo alto de una cuesta allá en el quinto pino a primera hora de la mañana justo antes de entrar a trabajar… joba, no es suficiente mi mierda de vida que no puedo encontrar un puto sitio cerca. Recuerdo una vez que una amiga me contó que se puso a llorar un día porque no encontró sitio en la acera donde aparcaba siempre y tuvo que ir a aparcar al súper de la acera de enfrente, pues claro que sí, hay días en los que eso es una tragedia, porque lo ves todo negro y solo necesitas un sitio donde aparcar para pensar que no todo te va a salir mal… y no lo hay…. NO LO HAY!!!!! PERO POR QUÉ??? POR QUÉ ME PASA TODO A MI??? Y es así… cuando el universo se empeña en fastidiarte lo consigue. Si no fuera suficiente no encontrar sitio para aparcar una vez…. Después te vas a casa a comer, por supuesto después de haber subido la maravillosa cuesta que el destino ha querido poner en tu camino, y qué pasa? Pues que tampoco tienes sitio para aparcar!!!!! Dios!! Esto ya es algo personal en contra de ti. Aparcas en la parada del autobús, no sin cierto mosqueo, y… y… y… por si no fuera suficiente le das un golpe a la rueda contra la acera. Pero no un golpe cualquiera, un golpe acorde con las circunstancias del día. Vamos, que si fuera un tío, me pasaría 10 minutos mirando para la llanta, tapacubos en mi caso, y llorando por dentro. Pero como soy chica piensas: ahí, muy bien, qué menos!! Ya estás cabreada con el mundo. No te hace falta nada más para pensar que descaradamente van a por ti, por eso no era necesario que al volver a trabajar por la tarde hacerte aparcar en el mismo sitio, ahí justo, en lo alto de la cuesta. NO ERA NECESARIO!!!!!! POR FAVOR!!!!! Eso ya es reírse de ti!!!! POR QUÉ A MI?????
Esto son tonterías, nadie tiene más o menos suerte o se siente más o menos desgraciado por encontrar donde aparcar. Sólo digo que cuando no estás pasando por tus mejores momentos personales, este tipo de cosas tan banales hacen que se te caiga el mundo encima, y que concluyas que ni en eso vas a tener suerte en la vida.
B.
martes, 14 de abril de 2009
A HISTORIA DE XULIA I
A luz a cegaba, non podía deixar de fruncir o ceño por mor da intensa luz que entraba polos ocos da persiana, debían de ser como moi tarde as 10 da mañá dun luns de primaveira, un luns calquera de calquera primaveira, e alí estaba ela rodeada polo brazo do mesmo extrano de sempre............
Ringggggg, ringggggg!!! soa o despertador, pero xulia xa se adiantou e non a pillou por sorpresa, que gusto lle daba ser máis rápida que él, eso converterase nun reto para ela, non quería ser despertada polo son ferinte do trasto que tiña por despertador. Despertador O - Xulia 1 !!!
Pola contra Roi incomodouse e deuse a volta, liberou á súa presa do abrazo eterno, e suplicoulle que ditevese á insoportable melodía que lle estaba a romper os sesos, Xulia como sempre levantouse a apagalo despertador, que dende hai meses dormía no fondo do armario, porque ela non soportaba o seu "tic, tac" enriba da mesilla de noite, era un "tic, tac" martilleante que a irritaba ata o punto de ter que firmar un pacto de non agresión con él: ela deixaría que él seguise encendido cumprindo co cometido da vida de calquer despertador e él deixaría a ela soñar en paz.
A Roi esa cuestión lle daba igual, nunca entendeu que a Xulia lle molestase ese "tic-tac" que él apenas chegaba a escoitar, estaba sempre tan absorto cos seus comics, cos seus xogos de rol, cos seus debuxos manga......... que non se decataba do que a ela lle molestaba, nunca soubo comprender que os pequenos detalles eran os que a irritaban a ela, él nunca chegou a entendela, ela era tan especial....................
Ela sempre se erguia moi rápido, Xulia odiaba a calma de Roi, e Roi agobiabase co ritmo de Xulia, un tira e afloxa sen solución, ningún cedía, enfadabanse, era o pan de cada día, era insoportable.....anos de pelexas polo mesmo, por nada, e o problema non era un en concreto, era todo, non se poñían deacordo nin para elexir donde comer, nin donde ficar a dormir...Xulia deixou de discutir, deixouse levar.........
Licenciada en químicas, e facendo un master a uns 60 km da súa cidade natal ós seus 26 anos de idade vivía dependendo das becas que lle daban e dos traballos que facía en verán de camareira nun restaurante do seu pobo. Sempre señou con ser científica e traballar nun laboratorio, pero dende hai un par de anos deixou os seus soños a un lado e empregou a súa enerxía en loitar por un posto de traballo de profesora de instituto, ela pensaba que era o máis cerca que podería estar dun laboratorío, ainda que fose para aguantar a adolescentes ós que a química lles dese tan igual como calquer outra materia que non fose o botellón, enfadabase con só pensalo, pero había que vivir de algo e esas oposicións un túnel cunha posible saída.
Roi pola contra nunca entendeu esa pasión pola ciencia, e esa afición de Xulia por comparalo todo coas reaccións químicas, de comparar a xente con elementos químicos e á sociedade con mezclas de laboratorío; él ós seus 28 anos comezara 2 carreiras diferentes e non rematara ningunha, eso sí, de Empresariais quedabanlle 7 asignaturas, pero ganas de estudiar nunca tiña ningunhas, o seu lema era: " non preciso traballar, mentras poida vivir dos meus pais........." e eso era certo, os pais de Roi non eran pobres precisamente, tiñan 3 xoierias e vivían desafogadamente, él era fillo único............ Xulia sempre se sentíu fora de lugar coa familia do seu mozo, demasiado estirados e diplomáticos para a súa forma de vela vida, pero ainda así lles tiña cariño, eran boa xente, ainda que fosen de mundos diferentes, de extractos sociais xerarquizados, sempre habería unha barreira entre as súas familias.
Levaban xuntos algo máis de 7 anos, ela xa non sabía por qué, e él non se o plantexaba; Xulia decía que estaban nun estado de equilibrio.
(Continuará...........................)
R.
Ringggggg, ringggggg!!! soa o despertador, pero xulia xa se adiantou e non a pillou por sorpresa, que gusto lle daba ser máis rápida que él, eso converterase nun reto para ela, non quería ser despertada polo son ferinte do trasto que tiña por despertador. Despertador O - Xulia 1 !!!
Pola contra Roi incomodouse e deuse a volta, liberou á súa presa do abrazo eterno, e suplicoulle que ditevese á insoportable melodía que lle estaba a romper os sesos, Xulia como sempre levantouse a apagalo despertador, que dende hai meses dormía no fondo do armario, porque ela non soportaba o seu "tic, tac" enriba da mesilla de noite, era un "tic, tac" martilleante que a irritaba ata o punto de ter que firmar un pacto de non agresión con él: ela deixaría que él seguise encendido cumprindo co cometido da vida de calquer despertador e él deixaría a ela soñar en paz.
A Roi esa cuestión lle daba igual, nunca entendeu que a Xulia lle molestase ese "tic-tac" que él apenas chegaba a escoitar, estaba sempre tan absorto cos seus comics, cos seus xogos de rol, cos seus debuxos manga......... que non se decataba do que a ela lle molestaba, nunca soubo comprender que os pequenos detalles eran os que a irritaban a ela, él nunca chegou a entendela, ela era tan especial....................
Ela sempre se erguia moi rápido, Xulia odiaba a calma de Roi, e Roi agobiabase co ritmo de Xulia, un tira e afloxa sen solución, ningún cedía, enfadabanse, era o pan de cada día, era insoportable.....anos de pelexas polo mesmo, por nada, e o problema non era un en concreto, era todo, non se poñían deacordo nin para elexir donde comer, nin donde ficar a dormir...Xulia deixou de discutir, deixouse levar.........
Licenciada en químicas, e facendo un master a uns 60 km da súa cidade natal ós seus 26 anos de idade vivía dependendo das becas que lle daban e dos traballos que facía en verán de camareira nun restaurante do seu pobo. Sempre señou con ser científica e traballar nun laboratorio, pero dende hai un par de anos deixou os seus soños a un lado e empregou a súa enerxía en loitar por un posto de traballo de profesora de instituto, ela pensaba que era o máis cerca que podería estar dun laboratorío, ainda que fose para aguantar a adolescentes ós que a química lles dese tan igual como calquer outra materia que non fose o botellón, enfadabase con só pensalo, pero había que vivir de algo e esas oposicións un túnel cunha posible saída.
Roi pola contra nunca entendeu esa pasión pola ciencia, e esa afición de Xulia por comparalo todo coas reaccións químicas, de comparar a xente con elementos químicos e á sociedade con mezclas de laboratorío; él ós seus 28 anos comezara 2 carreiras diferentes e non rematara ningunha, eso sí, de Empresariais quedabanlle 7 asignaturas, pero ganas de estudiar nunca tiña ningunhas, o seu lema era: " non preciso traballar, mentras poida vivir dos meus pais........." e eso era certo, os pais de Roi non eran pobres precisamente, tiñan 3 xoierias e vivían desafogadamente, él era fillo único............ Xulia sempre se sentíu fora de lugar coa familia do seu mozo, demasiado estirados e diplomáticos para a súa forma de vela vida, pero ainda así lles tiña cariño, eran boa xente, ainda que fosen de mundos diferentes, de extractos sociais xerarquizados, sempre habería unha barreira entre as súas familias.
Levaban xuntos algo máis de 7 anos, ela xa non sabía por qué, e él non se o plantexaba; Xulia decía que estaban nun estado de equilibrio.
(Continuará...........................)
R.
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)
